Şubat sonu, Mart başı…
Takvim yaprakları ağır ağır bahara yaklaşırken Anadolu’da bir söz dolaşır: “Cemre düştü.”
Ama soralım şimdi; cemre gerçekten düştü mü, yoksa biz mi düşmesini istiyoruz?
Ağrı’da yaşayanlar bilir; cemre takvime göre düşer ama kış takvime pek aldırmaz. Birinci cemre havaya düşer derler, biz hâlâ sabah arabaların camındaki buzu kazırız. İkinci cemre suya düşer, Murat Nehri kıyısında ayaz yüzü kesmeye devam eder. Üçüncü cemre toprağa düşer ama toprak henüz karın ağırlığını taşımaktadır.
Peki o zaman cemre nedir?
Cemre, meteorolojik bir olaydan çok bir umut beyanıdır.
Kışın ortasında “Artık çözülme başlıyor.” diyebilme cesaretidir.
Ağrı’da cemre, karın bitmesi değil; karın sertliğinin kırılmasıdır.
Tipinin hiddetinin azalmasıdır.
Güneşin yüzünü biraz daha uzun göstermesidir.
Doğu’nun kışı serttir ama insanı sabırlıdır. Belki de bu yüzden cemre inancı bu coğrafyada daha anlamlıdır. Çünkü burada bahar bir takvim meselesi değil, bir direnç meselesidir.
Cemre havaya düşer derler.
Biz deriz ki: “Güneş artık ısırmıyor.”
Cemre suya düşer derler.
Biz deriz ki: “Çatılardan damlalar akmaya başladı.”
Cemre toprağa düşer derler.
Biz deriz ki: “Toprak kokusu geliyor.”
Ağrı’da bahar bir anda gelmez.
Yavaş gelir.
Temkinli gelir.
Bazen Mart kapıdan baktırır, kazma kürek yaktırır. Ama yine de insan bilir ki çözülme başlamıştır.
Aslında cemre, sadece doğaya düşmez.
İnsanın içine de düşer.
Uzun ve sert geçen her kıştan sonra bir ısınma başlar.
Hayatın da böyle değil midir?
Zor bir dönemin ardından önce havamız değişir, sonra suyumuz, sonra toprağımız…
Belki de cemre;
Doğanın değil, insanın direncine yazılmış bir şiirdir.
Ağrı’da cemre düştü mü?
Evet, düştü.
Kar hâlâ yerde olabilir ama umut artık havadadır.
Ve bu şehir şunu iyi bilir:
En uzun kışın bile bir baharı vardır.
💬 Yorumlar (0)
Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu siz yapın!